Moje Wewnętrzne Dziecko - Fenomen Cristiano

Wewnętrzne Dziecko w Świetle Matematyczneego Modelowania

Od ponad 25 lat interesuje mnie to, w jaki sposób kształtuje się ludzka świadomość oraz z jakich struktur wyłania się siła myśli, która później przekształca się w czyny. W ostatnim czasie szczególnie zainteresowała mnie pewna struktura psychiczna – „moje wewnętrzne dziecko”, które w psychologii najczęściej przedstawiane jest jako wspomnienia z dzieciństwa. Kiedy pojęcie to stało się jednym z głównych trendów w psychologii, pojawiło się również wiele krytyki wobec rodziców. Coraz więcej osób zaczęło wracać do swoich traum z dzieciństwa, określając zachowania swoich rodziców mianem toksycznych. Powstała swoista fala psychologiczna, która zalała świadomość wielu ludzi. Traumy okazywały się bardzo różne – od sytuacji, gdy „rodzic bił i znęcał się nad dzieckiem”, po „rodzic nie pozwolił zjeść pizzy na noc”. Wszystkim tym wspomnieniom towarzyszył jednak prawdziwy ból dorosłych już ludzi. Nie ulega wątpliwości, że wpływ rodziców jest ogromny – to oni w znacznym stopniu nas kształtują i przygotowują do przyszłego życia. Psychologia zajmuje się jednak również fenomenami, dlatego zaczęłam je badać. Przykładem może być historia chłopaka wychowanego w rodzinie alkoholików, który osiągnął niezwykły sukces.

Fenomen Cristiano

W ostatnich dniach szczególnie wyraźnie było widać, jak wiele osób oglądało piłkę nożną przede wszystkim dla jednego człowieka – Cristiano Ronaldo. Nie kibicowały drużynie ani nawet samej piłce nożnej… Kibicowały jednemu człowiekowi i jego marzeniu. I nie chodzi tu o futbol, lecz o drogę, jaką ten człowiek przeszedł.

Cristiano Ronaldo nie był uznawany za osobę obdarzoną wyjątkowym talentem. Nawet jego brat, który popadł w alkoholizm, miał – według wielu – większy talent. Ronaldo udowodnił jednak, że dzięki wytrwałości i ciężkiej pracy można osiągnąć wszystko. Nie był chcianym dzieckiem – jego matka próbowała przerwać ciążę. Urodził się w ubogiej rodzinie. Jego ojciec i brat byli alkoholikami. W wieku 15 lat zdiagnozowano u niego tachykardię, czyli zaburzenia pracy serca. Wydawało się, że o profesjonalnym sporcie nie może być mowy. Mając siedem lat, podjął decyzję, że zostanie najlepszym piłkarzem na świecie. Już jako ośmiolatek biegał boso po ulicach Portugalii z obciążnikami na nogach i ścigał się z samochodami. Człowiek wychowany w rodzinie alkoholika stał się jednym z najwybitniejszych sportowców świata. Powszechnie znane są również jego trudne relacje z matką, która nie chciała jego narodzin. Nie tylko pragnął być najlepszy.

Żył tak, jak żyją ludzie, którzy pewnego dnia podejmują decyzję: albo szczyt, albo nic.

Ronaldo udowodnił, że wymówki są oznaką słabości. Zmienił futbol. Zmienił podejście sportowców do samych siebie. Przyciągnął do piłki nożnej miliony nowych kibiców. Ludzie śledzili jego karierę, ponieważ widzieli, jak przez 25 lat oddawał całego siebie swojej pasji i marzeniu. Widzieli, ile musiał przejść, ile nienawiści, krytyki i wyrzutów musiał znieść. Ronaldo pomógł setkom milionów ludzi uwierzyć, że marzenia mogą się spełnić, jeśli człowiek jest gotów o nie walczyć. Zwróćmy uwagę, że jest to pewien fenomen. Można oczywiście mówić o mechanizmie kompensacji, z którego korzysta człowiek mimo trudnych relacji z matką i osiąganego sukcesu.

Jednak jeśli spojrzymy na to z perspektywy duszy, czyli z punktu widzenia transpersonalnego, dziecko przychodzi na świat z określoną siłą przetrwania. Jest ona niejako uśpiona, aktywuje się wraz z narodzinami i może towarzyszyć człowiekowi przez całe życie. Ta głęboka, wewnętrzna siła pomaga oddzielić się od rodziców, zbudować własną tożsamość i wznieść się ponad wszelkie traumy.

Czasami dojrzewamy szybciej niż nasi rodzice i osiągamy więcej, stając się dla nich przykładem. Dziecko jest niepodzielnym strumieniem energii, w którym ciało i emocje stanowią jedność. Na świat przychodzi, niosąc ze sobą własne archaiczne programy. W tym samym czasie u matki i ojca również aktywizują się głęboko ukryte, archaiczne wzorce psychiczne. One także stają przed koniecznością spotkania z własnym, często nieuświadomionym archetypem. Niekiedy w tych archaicznych programach ujawnia się siła, z którą człowiek nigdy wcześniej się nie zetknął i na którą nie był przygotowany. Rodzice stają się przewodnikami dziecka w przejściu do dorosłego życia – do chwili, gdy otworzą się przed nim drzwi do jego własnego przeznaczenia. Dla jednych ten proces rozpoczyna się wcześniej, dla innych nieco później – każdy ma swój właściwy czas. Dorastające dziecko buduje relację z głębokimi archetypami swoich rodziców, którzy sami nie zawsze rozumieją zachodzące w nich wewnętrzne przemiany. Poznawaniu archetypu towarzyszą nowe emocje i odczucia – następuje wewnętrzne dostrojenie. Narodziny dziecka tworzą nową przestrzeń, która stopniowo zaczyna przyswajać doświadczenie całego rodu. Nasycając się tym rodowym doświadczeniem, dziecko wraz z matką tworzy niezbędną więź emocjonalną.

Wewnętrzne dziecko jest strukturą naszej wewnętrznej przestrzeni przejściowej, która chłonie rozmaite doświadczenia – zarówno rodowe, jak i kulturowe. Z tego bogactwa wewnętrznych przeżyć z czasem rodzi się indywidualność. Nasze dzieci nie zawsze są do nas podobne. Nie muszą również realizować programów „przeszłej karmy”, ponieważ z ogromnej, nieświadomej przestrzeni wyłaniają się właśnie te programy i potencjały, które okażą się najważniejsze dla danego czasu.

dr Emma Lange

502562629